Over het ontstaan van Deense olie doen verschillende verhalen de ronde. Het mooiste verhaal gaat zo:

Onze verre voorvaderen gebruikten voornamelijk Lijnolie om hun houten werkstukken mee af te werken waarbij het doel vooral het beschermen tegen rot was. Voor sommige stukken zoals bijvoorbeeld de zondagse koets zou het natuurlijk ook wel leuk zijn als die prachtig zou glanzen, iets wat met Lijnolie niet eenvoudig was. Nee, voor die glans moest je een zogenaamde vernis gebruiken die bestond uit opgeloste harsen. Maar ja, die vernissen lagen als het ware óp het hout in plaats van dat ze er lekker diep introkken.

Aan de ene kant hadden we dus Lijnolie die wél impregneerde maar niet erg glansde. Aan de andere kant hadden we vernis die niet impregneerde maar wél glansde. Het was dan ook een kwestie van wachten tot iemand deze beide ingrediënten bij elkaar zou voegen. Zo ontstond een product dat wel impregneerde maar dat bij voldoende lagen ook een leuke glans zou geven. Wie het geweest is weten we niet maar het ligt voor de hand te veronderstellen dat het een Deen was die dat als eerste deed waardoor deze mix de wereld in ging als Deense olie.

De ware reden schijnt echter anders te zijn en luidt als volgt:

De naam “Deense olie” of Danish oil komt niet van één specifiek oud Deens recept, maar stamt uit de Deense meubelindustrie van de jaren 1950–1960. In die periode werd Deens design wereldwijd beroemd. Deense meubelmakers maakten meubels met een natuurlijke, matte houtafwerking waarbij de houtstructuur zichtbaar bleef. In plaats van dikke laklagen gebruikte men olie-/harsmengsels die dunne afwerkingen gaven die in het hout trokken. Dat gaf het typische warme, natuurlijke oppervlak van Scandinavisch meubilair. Toen deze afwerking populair werd, begonnen fabrikanten van houtolie hun producten te verkopen als: Danish Oil / Deense olie.